زمان كم‌حاصل و فقير بوده و ماليات آنجا به ميزان صد و هفتاد تالان نقره تخمين شده است . از طرف ديگر ماليات بابل هزار تالان و ماليات مصر هفتصد تالان طلا بوده است و كليهء ماليات نقدى سه ميليون و هفتصد و هشت هزار و دويست و هشتاد پوند بوده است . داريوش اول پادشاه ايرانى است كه ضرب سكه نمود و پول طلاى ايرانى كه يونانيها آن را داريك و صد و سى حبه وزن داشته و از جهت خلوص و خوش‌عيار بودن معروف بود به زودى در ازمنهء قديم پول طلاى منحصر دنيا شد ، پول نقره هم در عهد او سكه ميزدند . اين مطلب تذكرش خالى از دلچسبى نيست كه پوند و شلينگ انگليسى كاملا معادل با داريك و سيگلو « 1 » داريوش مىباشد . ماليات جنسى نيز گزاف بود چنان كه جنس بابل ثلث خوراك تمام قشون و دربار را تهيه ميكرده است ، مصر معادل خوراك يك قشون صد و بيست هزار نفرى غله ميداده است و چون صاحبمنصبان و افسران مواجب و حقوق معين و مرتبى نداشتند و يحتمل كه براى تحصيل مقام تقديمى هم ميدادند معلوم مىشود كه تحميلات ولايات سنگين

--> ( 1 ) - رجوع شود به « ملاحظات در اطراف مسكوكات شاهنشاهى ايران » تاليف ج ، ف ، هيل ( ژورنال مطالعات يونانى ) شمارهء 34 سال 1919 . « داريك » كه يونانيان سكه‌ها را با آن ميشناختند از . مشتق است . كلمهء دريكو در كنترات‌هاى عصر نبونيد استعمال شده است ليكن معناى آن مبهم و پيچيده است ، لفظ سيگلو همان شگل زبان عبرى است . اما واحد مقياس شاهى اوزان بابلى و پارسى بايد دانست كه يك تالان معادل است با شصت منه و مساوى است با سه هزار و ششصد شگل و اما براى سنجش فلزات قيمتى يا طلا و نقره ، يك منه در عوض شصت فقط پنجاه حساب ميشده است و بنابراين مقياس براى طلا و نقره ، يك تالان معادل است با شصت منه و معادل است با سه هزار شگل ، « داريك » شگل طلا بوده است . يك تالان طلا وزنش 390 هزار گندم بود و تقريبا صدى 96 خالص آن ميشده است كه معادل با 3313 ليرهء انگليسى 22 قيراط بوده است . سكهء نقره ( سيگلو ) در حدود 2 / 1 86 گندم يعنى نصف يك شگل سكهء نقرهء ويژهء بابلى وزن داشت ( . . . ) و بهاى آن هم 20 / 1 داريك بود . يك تالان نقرهء پارسى ( 6000 سيگلو ) و بهاى آن 300 داريك يا 331 ليره انگليسى بوده است و اينرا هم بايد در نظر داشت كه تقاويم و تخمين‌هاى فوق الذكر از نظر رياضى و حساب درست درآمده ليكن از لحاظ اقتصادى و تجارى بواسطهء تفاوت بهاى اجناس و كالاها نسبت به پول در دوره‌هاى مختلف خواننده را فريب ميدهند « مؤلف » .